Песняры - Баллада о комсомольском билете

Цвёрда трымаўся юнак на дапросе Тоячы словы і думкі свае Вораг-жандар дакурыў папяросу І камсамольскі білет аддае - Вось і білет твой, - сказаў ён ласкава І ад яго на вачах у людзей Ты адцурайся; выгодная справа: Жыць застанешся, - жыццё даражэй Што ў ім карыснага? Кніжка, не болей Кніжку спалі - і размовам канец - Не, не спалю! - адказаў камсамолец Хай лепей сэрца мне спаліць свінец! - Ты не згаджаешся? Вельмі шкадую Кінь свой білет у палонку тады - Не, я не кіну ў ваду ледзяную Сам лепш зайдуся ад лютай вады І юнака з камсамольскім білетам Босага гоняць на люты мароз Там ён, абліты вадой ледзяною К сэрцу рукою білет прыціскаў Быццам білет пад вадой ледзяною Быццам з чысцюткага літы ільда Так і стаяў, смеючыся над катам Доўга па целу сцякала вада Так і застаўся стаяць каля хаты Быццам з чысцюткага літы ільда Так і стаіць, як жывы, перад намі Так і стаіць, прыціскае білет І не развітваецца з сябрамі І прастаіць яшчэ тысячы лет Ды не карой ледзяною пакрыты Ды не абліты вадой ледзяной Будзе ён вечна стаяць над зямлёй